Nasi trenerzy są powodem, dla którego rodziny zostają. Tworzą środowisko, w którym niepewny ośmiolatek chce wrócić w przyszłym tygodniu — i w którym zaangażowany dwunastolatek jest popychany na tyle mocno, by być gotowym na kolejny krok.
Wiele klubów wybiera jedną stronę. Niektóre są tak swobodne, że zawodnicy chcący wyzwań odchodzą. Inne tak intensywne, że dzieci rezygnują ze sportu w wieku trzynastu lat. Uważamy, że ten wybór jest pozorny, i nasze szkolenie ma to udowodnić.
Dziecko zestresowane na treningu się nie uczy. Chroni siebie, unika piłki i chowa się w tych miejscach boiska, gdzie nic się nie dzieje. Dlatego pierwszym zadaniem każdego trenera jest sprawić, by trening był miejscem, do którego zawodnik chce przychodzić.
To znaczy nauczyć się imienia każdego zawodnika w pierwszym tygodniu. To znaczy poprawiać błąd po cichu, a nie krzycząc przez całe boisko. To znaczy, że najmniej pewny siebie zawodnik dostaje najwięcej kontaktów z piłką, a nie najmniej.
Gdy zawodnik czuje się bezpiecznie, wymagamy od niego dużo. Punktualności. Pracy, gdy jest ciężko. Wybierania trudniejszej opcji na treningu, bo tam kryje się postęp. Szacunku dla sędziego nawet przy błędnej decyzji.
Nasze starsze drużyny rywalizują na poważnie w rozgrywkach ligowych i turniejowych NISL. Ten poziom jest osiągalny właśnie dlatego, że fundament pod nim zbudowano bez strachu.
Krótko mówiąc: zdobywamy zaufanie zawodnika, a potem inwestujemy je w jego rozwój. Jedno bez drugiego daje albo zadowolonego zawodnika, który nie robi postępów, albo dobrego zawodnika, który rezygnuje w wieku piętnastu lat.
Ten sam trener inaczej pracuje z pięciolatkiem, a inaczej z siedemnastolatkiem. To drabina, po której wspina się każdy zawodnik Atlético Soledad — i żaden szczebel nie jest pomijany dlatego, że rodzicowi się spieszy.
Bez tablicy wyników, bez pozycji, bez stania w kolejkach. Każde dziecko ma piłkę przy nodze przez większość godziny. Trenerzy używają zabaw zamiast ćwiczeń, a najgłośniejszym dźwiękiem na treningu powinien być śmiech. Sukcesem jest dziecko pytające, kiedy następny trening.
Tu zaczyna się prawdziwa technika — drybling, podanie, przyjęcie i czytanie tego, co dzieje się dookoła. Weekendowa liga wprowadza wygrywanie i przegrywanie, a trenerzy poświęcają tyle samo uwagi reakcji zawodnika na błąd, co samemu błędowi.
Praca pod pozycję, ustawienie taktyczne i pełny kalendarz ligi oraz turniejów NISL. Wyniki zaczynają mieć znaczenie — ale rozmowa trenera po meczu dotyczy postawy, nie wyniku. Od zawodnika oczekuje się odpowiedzialności za własne przygotowanie.
Każdy trener podaje prowadzone kategorie wiekowe, języki, w których trenuje, oraz swoje licencje. Jeśli chcesz wiedzieć, kto w sobotę stanie przy linii bocznej z Twoim dzieckiem, nie powinno to być zagadką.
Moja filozofia szkolenia opiera się na inteligentnej, proaktywnej piłce. Kontrolowaniu gry przez posiadanie piłki, precyzyjne ustawienie i niestrudzony wysiłek całego zespołu. Chcę, żeby moi zawodnicy grali odważnie, kreatywnie i z wyraźną tożsamością — żeby każdy rozumiał swoją rolę, pracował dla kolegów i uczył się każdego dnia.
Prowadzę drużynę U8 i trenuję swoją grupę od samego początku. Uważam, że to najlepsza grupa do pracy — dzieci w tym wieku zaskakują w najlepszy możliwy sposób. Ich odporność i chęć, by się uczyć i po prostu grać, motywują mnie, żeby każdego dnia przychodzić z chęcią pomocy w odkrywaniu ich miłości do gry. Sama też grałam w piłkę — żałuję tylko, że nie zaczęłam wcześniej.
Ciężkim treningiem można osiągnąć wszystko. Wiara w siebie jest najważniejsza. Chcę, żeby każdy zawodnik zrozumiał, że piłka nożna to znacznie więcej niż piłka i boisko.
Jako trener w dywizji U10 White skupiam się na rozwoju zawodników zarówno pod względem technicznym, jak i fizycznym, pomagając im zbudować solidne podstawy gry. Stawiam też na osobisty kontakt z każdym zawodnikiem, tworząc atmosferę, w której czują się swobodnie, mają wsparcie i wierzą w siebie. Moim celem jest pomóc każdemu zawodnikowi rozwijać się nie tylko jako piłkarz, ale także w pewności siebie i wierze we własne możliwości.
Moim celem jest nauczyć dzieci grać z konkretnym zamysłem. Kontrola i posiadanie piłki. Uświadomienie im, że zawsze mają wybór, co zrobić po przyjęciu piłki.
Treningi mają stałą strukturę, żeby zawodnicy wiedzieli, czego się spodziewać. Treść zmienia się z wiekiem; struktura nie.
Piłka przy nodze każdego zawodnika od pierwszej minuty. Nikt nie czeka w kolejce, żeby zacząć.
Powtarzanie jednej umiejętności w małych grupach, żeby liczba kontaktów z piłką była duża, a korekta indywidualna.
Umiejętność zastosowana pod prawdziwą presją. To tutaj nauka naprawdę się utrwala.
Gra bez struktury, a potem krótka rozmowa o tym, co wyszło i nad czym popracować przed kolejnym treningiem.
Na naszym herbie widnieje Dedicación · Unidad · Victoria. To nie dotyczy wyłącznie zawodników.
Żadne dziecko nie wraca do domu po godzinie, w czasie której nikt się do niego nie odezwał. Ciche dzieci najłatwiej przeoczyć i najbardziej się liczy, żeby tego nie zrobić.
Krytyka wykrzyczana przez całe boisko uczy wstydu, nie piłki. Trenerzy odchodzą z zawodnikiem na bok.
Zachowanie trenera przy linii bocznej wyznacza standard dla całej widowni. Nasze nie podlega negocjacji.
Cała kadra przechodzi weryfikację i szkolenie z protokołu wstrząśnień mózgu wymagane do udziału w NISL.
Zajęcia prowadzimy po angielsku i hiszpańsku. Dla rodzin polskojęzycznych ta strona oraz dokumenty rejestracyjne są dostępne po polsku, a na życzenie zorganizujemy tłumacza na spotkanie.
Postęp zawodnika ocenia się przez cały rok, nie po sobotnim wyniku. Trenerzy raportują rozwój, a nie tylko rezultaty.
Nasi zawodnicy dojeżdżają na treningi z całej zachodniej części miasta i bliskich przedmieść. Jeśli Twojej okolicy nie ma na liście, napisz — prawie na pewno mamy już rodzinę niedaleko.
Najszybszy sposób oceny kadry to stanąć na godzinę przy linii bocznej. Bez zobowiązań, bez presji.
